آیین گرامیداشت سالروز حضور ارزشمند رهبر شهید انقلاب در دانشگاه فرهنگیان
روایت برگزاری ویژه برنامه ۱۹ اردیبهشت , دانشگاه فرهنگیان"
مرتضی کریمی مسئول مرکز بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان کشور
پدر رفت، اما صندلی خالی نبود
۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵، پردیس نسیبه بوی روزهای خاطرهانگیز اردیبهشت ۱۳۹۷ را میداد.
امسال اولین سالی است که پدر عزیز امت را میان خود نمیبینیم. رهبری که به معنای واقعی کلمه پدر دانشگاه فرهنگیان بود. پدر دلسوز دانشجو معلمان، که هرگاه دستهای تند به دنبال تضعیف مرکز ثقل بود، ایشان با مهر پدری از مرکز تربیت معلم تراز انقلاب حراست کردند. پدری که دستهای کثیف آمریکایی-صهیونی او را از ما گرفت. امروز اما پردیس نسیبه باز هم به خود عطر پدری گرفته بود.
روی صحنه، صندلیای خالی چشمکزنان محل استقرار رهبری در سال ۱۳۹۷ را نشان میداد. صندلی که به تمثال قائد شهید امت و چفیه ایشان مزین شده بود. انگار خورشید در همان جا مجدد طلوع کرده بود. دانشجو معلمان فرزند قائد شهید از هر کجا خود را به مراسم رسانده بودند. اقامه عزا کردند، نمایشگاه زدند، نطق کردند، پرچم مطالبات امام شهید از نظام تعلیم و تربیت را بلند کردند و در نهایت با قرائت عهد نامه و با چشمان اشک آلود «لبیک یا مهدی» گفتند.
یادمان میآید. سال ۹۷، پردیس نسیبه، قبل از حضور قائد شهید، بر لب زمزمه میکردیم: «ای پسر فاطمه، منتظر تو هستیم». همان روز، در سالن پردیس نسیبه دانشجو معلمان یک صدا شعار میدادند: «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست».
اما امروز فهمیدیم. آن خونی که در رگ ما بود، نه! رهبر مسلمین جهان خون خود را هدیه اعتلای انقلاب اسلامی کرد. نه اینکه هدیه بگیرد. پدر است دیگر، همیشه هوای بچههای خود را دارد.
سپس نوبت به تجلیل از خانواده شهداء آن سفارش همیشگی رهبر شهید رسید. شهیده الهدادی، شهید سلجوقی، شهید اسمعیللو؛ اسمهای آشنایی که در جنگ رمضان خونشان را با خاک عشق مخلوط کردند. مادر شهیده رحیمی هم حضور داشت و آخرین نامه دخترش به رهبر شهید را قرائت کرد.
پردیس نسیبه امروز
اما... نه ساکت بود، نه خالی.
پر بود از آن صندلی خالی، آن چفیه، آن نگاهها. پر بود از بچههایی که پدرشان شهید شده، اما خطش را زمین نگذاشته اند و آماده اند برای اهتزار پرچم.. حق